Jan Paweł II – orędownik prawdy Kanonizacja Jana Pawła II, której byliśmy świadkami 27 kwietnia, dała pretekst do pewnej refleksji, do podsumowania pewnego okresu w życiu chyba każdego chrześcijanina związanego z osobą Papieża – Polaka. Kim był dla każdego z nas Jan Paweł II. Na pewno wielu osobom kojarzy się z licznymi pielgrzymkami, których podczas jego pontyfikatu było aż 102. Podczas tych pielgrzymek Jan Paweł II spotykał się nie tylko z oficjalnymi gośćmi, z przedstawicielami rządów, kościołów, ale przede wszystkim ze zwykłymi ludźmi, którzy milionami przychodzili na spotkania z nim na lotniska, stadiony. Każdy z przychodzących na to spotkanie miał wrażenie, że Jan Paweł II mówi właśnie do niego, że zna jego problemy i stara mu się pomóc. Pamiętać należy, że papież przynosił słowa prawdy. Przynosił słowa prawdy o Bogu, o jego poświęceniu dla człowieka. Pokazał, że każdy potrzebuje takiej prawdy. Jest ona niezbędna do zaspokojenia podstawowej potrzeby ludzkiej – poczucia bezpieczeństwa. Dał odpowiedź, gdzie tej prawdy należy szukać, wskazał jej źródło, które jest w Bogu. Jan Paweł II pokazał, że nie można mówić o prawdzie jeśli pomija się w jej poszukiwaniu Boga. Podróże Jana Pawła II, to pielgrzymki również ze słowami nadziei. Nadzieja, o której mówi papież nie odnosi się jedynie do świata przyszłego, ale również do świata realnego, w którym żyje tylu potrzebujących tej nadziei. Najważniejsze jest to, że wskazał on kolejny raz, gdzie należy szukać tej nadziei. Pokazał, że źródło tej nadziei się nie zmieniło od początku świata, bo jest nią Bóg.

Stosunek Polaków do Watykanu Watykan jest siedzibą papieża oraz duchowieństwa, to w tym miejscu, co tydzień odprawiana jest msza święta z udziałem zaproszonych gości oraz papieża naturalnie. Watykan od dawien dawna był ważnym punktem dla kościoła, czy jednak tak samo dla Polaków? Nie, Polacy od dawna troszkę z boku patrzyli na kwestie Watykanu nic dziwnego, nie zawsze polityka kościoła im sprzyjała. Pomimo, że polska przyjęła chrzest przez Mieszka Pierwszego nadal nie mogła liczyć na wsparcie kościoła. Wine za to ponoszą papieże oraz ich polityka, które nie zawsze na samym szczycie stawiała potrzeby ludzkie. Stosunek Polaków uległ wyraźnemu poprawieniu się, kiedy to na papieża wybrano po raz pierwszy Polaka Jana Pawła drugiego. Wówczas dla Polski pojawiło się światełko w tunelu, że ktoś zatroszczy się o porządek i sprawy Polaków. Nie mylili się, ponieważ papież przez cały pontyfikat działał na rzecz ludzi potrzebujących. Nawet po śmierci tego wielkiego człowieka Polacy nadal Watykan darzą sympatią, coraz częściej przybywają tutaj też na wycieczki, aby zobaczyć gdzie mieszkał papież, być w tym samym miejscu, co on. Jest to swego rodzaju sentyment za kimś bardzo wielkim i dobrym dla ludzi. Dobry stosunek do Watykanu widać nawet w odbiorze nowego papieża, pomimo, że nie jest Polakiem Polacy akceptują go i modlą się wraz z nim. Jak widać na przełomie lat ludzie bardzo zmienili swoje podejście do Watykanu i instytucji kościoła i to na dobre.

Niezwykły pisarz z Watykanu Jan Paweł II. Osoba niezwykła nawet dla osób, które z wiarą katolicką mają niewiele wspólnego. Jednym z aspektów jego nauczania były różne książki przez niego napisane. Oczywiście można wskazać na kilka encyklik, ale to nie wszystko. Spod pióra Jana Pawła II wyszło, bowiem także kilka znaczących tytułów książek, które obiegły niemal cały świat i zostały sprzedane w ogromnej ilości egzemplarzy. Wśród najważniejszych książek, jakie napisał Ojciec Święty Jan Paweł II na pewno należy wymienić takie tytuły jak „Przekroczyć próg nadziei” czy też „Pamięć i tożsamość”. To oczywiście tylko dwa tytuły pozycji, które zyskały największą popularność. Tych pozycji było znacznie więcej. Jakie były, a raczej, jakie są książki pisane przez Jana Pawła II? Na pewno nie są to pozycje łatwe i lekkie, ale dające do myślenia, nad którymi nie można przejść obojętnie bez przemyślenia. Niektórzy kupowali poszczególne pozycje książkowe tylko i wyłącznie z uwagi na fakt, iż napisane zostały przez papieża, a inni oczywiście bardziej świadomie, znając pokrótce tematykę i treść danej pozycji. Na pewno te wszystkie książki warte są przeczytania i niekoniecznie musimy mówić o osobach wierzących. Te książki oprócz swojego wymiaru religijnego na pewno mają, bowiem również wydźwięk społeczny, kulturowy, a nawet i polityczny. To jedne z ważniejszych elementów, jakie nam pozostały po pierwszym w historii papieżu Polaku – Janie Pawle II. Jeśli więc ktoś liczy na dobrą lekturę, to na pewno jedną z polecanych pozycji mogą być właśnie książki Jana Pawła II.

Pielgrzymki Jana Pawła drugiego Jan Paweł drugi znosił wszelkie stereotypy dotyczące osoby duchowej. Dawniej papieże nie opuszczali stolicy apostolskiej rzadko ich też widywano z kolei Karol Wojtyła postanowił być papieżem dla ludzi, więc chciał się z nimi kontaktować. Aby słowo boże miało większą moc i zasięg papież często opuszczał Rzym i pielgrzymował, stąd też bardzo szybko nazwano go pielgrzymem. Pierwsza pielgrzymka, jaką odbył papież była do Meksyku, w tym miejscu podkreślił znaczenie praw człowieka oraz godności ludzkiej, utworzyli też konferencje biskupów Ameryki. Kolejną ważną pielgrzymką była wizyta w swoim ojczystym kraju, kiedy to papież przywitał się ze wszystkimi zgromadzonymi słowami z biblii. Wizyta ta na długo został w sercach Polaków. Papież w swoich pielgrzymkach nie zapomniał też o Irlandii oraz USA, skrytykował tam ustrój polityczny i przede wszystkim wyzyskiwanie słabych państw prze te silniejsze. Papież stał się nawet gościem ONZ, gdzie dyskutował z osobistościami wielu krajów. Po raz pierwszy władza kościelna sięgała tak daleko. Papież swoich miejsc pielgrzymek nie wybierał spontanicznie były to decyzje przemyślane. Jeździł nawet w miejsca gdzie chrześcijaństwo jest znikome po to, aby dać wyraz szacunku dla innych religii, był jak najbardziej papieżem tolerancyjnym uważał, że wszyscy ludzie mają tego samego zwierzchnika, jakim jest bóg. Często jego pielgrzymki spotykały się z oporem, stolica apostolska obawiała się o jego życie mimo to papież nadal działa w celu niesienia słowa bożego.

Papież dialogu Jedną z najważniejszych kwestii, które były poruszane przez Jana Pawła II podczas jego pontyfikatu był ekumenizm. Ojciec Święty nie bał się otwarcie mówić i pisać o konieczności dialogu pomiędzy religiami i uświadamiał w ten sposób każdemu, że nie ma ludzi gorszych i lepszych. Broniąc wiary katolickiej, Jan Paweł II jednocześnie bardzo szanował inne religie, nie wywyższał się ponad nie i z pewnością można go było nazwać papieżem dialogu. Ekumenizm to jeden z ważniejszych punktów jego pontyfikatu. Dowodem tego były wizyty Jana Pawła II w syryjskim meczecie, pod Ścianą Płaczu w Jerozolimie czy też stałe wezwanie do prowadzenia rozmów, do znajdowania wspólnego języka pomiędzy przedstawicielami poszczególnych religii. Warto w tym miejscu wspomnieć także o jednej z encyklik o nazwie „Ut Unum Sint”, czyli w dosłownym tłumaczeniu „abyśmy byli jedno”. W dokumencie tym papież zwraca szczególną uwagę na relacje pomiędzy katolikami oraz prawosławnymi i protestantami. W tym miejscu przypomnijmy rok 1986 i spotkanie w Asyżu w ramach Światowego Dnia Pokoju. Tutaj po raz pierwszy Karol Wojtyła jako papież spotkał się z tymi, którzy wyznają inne religie. Można z jednej strony powiedzieć, że to tylko spotkania, że każda religia i tak pozostała odrębną, ale niewątpliwie ten dialog, to dążenie do jedności, do rozmów, do wspólnych spotka jak najbardziej było potrzebne. Dzisiaj wielu przedstawicieli innych religii podkreśla, że Jan Paweł II w sposób szczególny walczył o zjednoczenie całego Kościoła i w pewnym stopniu to mu się udało.