Pogrzeb papieża Śmierć papieża była ogromnym ciosem dla wszystkich ludzi. Tak wielkiego człowiek nie można było jednak pochować jak zwykłego, przeciętnego. Watykan ma pewne ceremonie, jakie dotyczą samego pochówku, watro się im przyjrzeć bliżej. Na początku ciało papieża włożono do drewnianej trumny wykonanej z cyprysu drewno nie jest tutaj przypadkowe, cyprys to symbol nieśmiertelności. Trumnę ułożono na placu watykańskim na czerwonym dywanie. Kolejnym etapem pochówku było włożenie trumny drewnianej do ocynkowanej tą z kolei starannie zalutowano i wsadzono do niej wszelkie ordery, jakie papież zdobył za życia. Kolejnym etapem była trumna wykonana z drzewa orzechowego, do niej właśnie włożono trumnę ocynkowaną. Wzbogacona ją też o specjalny akt, na którym napisane były najważniejsze etapy pontyfikatu papieża. Na tak przygotowane trumny założono pieczęci watykańskie, obecni byli przy tym tylko najbliżsi zwierzchnicy papieża, czyli Stanisław Dziwisz i Pierro Marini. Początkowo grobowiec papieża miał się znajdować w podziemiach bazyliki św. Piotra z czasem jednak go przemieszono, wszystko za sprawą czynności beatyfikacyjnych. Trumnę otworzono następnie i wystawiono na widok wiernych, odwiedził ją przede wszystkim ówczesny papież i złożył modlitwę. Po zakończeniu czynności beatyfikacyjnych szczątki złożono w kaplicy św. Sebastian i nakryto białą marmurową płytą, dziś mogą grobowiec zwiedzać wierni z całego świata.

Papież a holokaust? Czas wojny był bardzo trudnym okresem szczególnie dla ludności polskiej, oraz żydowskiej. To przeciw nim skierowana była najbardziej agresja niemiecka. Hitlerowcy masowo mordowali Polaków lub wysyłali do obozów koncentracyjnych, czego końcem była też śmierć. Nie ludzkie warunki oraz trudne czasy powodowały, że wielu ludzi oczekiwało pomocy ze strony kościoła. Ten jednak nie zawsze kierował się dobrem ogółu, czasem zamykał się na potrzeby innych. Historia pamięta czasy, kiedy to za panowania papieża Piusa dyplomatycznie kościół nie wytracał się w sprawy holokaustu. To bardzo przykre, ponieważ ówczesny papież mógł działać, jeśli nie bezpośrednio wywierać wpływ na hotelowca to organizować pomoc. Kościoła, jako instytucji wiary nie można jednak oceniać jednym podsumowaniem, działalnością niewłaściwego człowieka zdarzały się też przypadki, kiedy papieże szczególnie mocno zagłębiali się w pomoc ludziom potrzebującym, czego przykładem jest chociażby papież Leon trzynasty, który próbował podejmowali rozmowy z oprawcami organizował też pomoc humanitarną. Musimy przyznać, że czas wojny był trudnym okresem dla wszystkich, jeśli papież nie miał dużej motywacji i odpowiedniego charakteru po prostu dla bezpieczeństwa nie wytracał się w sprawy ludu wolał skupić się na religii, dogmatach. Dziś na szczęście trudny okres mamy za sobą a sam kościół znacznie się zreformował, jest bardziej wyczulony na sprawy swoich wiernych.

Papież ludzi młodych Gdy był młodzieńcem, bardzo chętnie przebywał wśród młodych. Teatr, praca, a potem kapłaństwo. Prawdopodobnie wtedy jeszcze nie przypuszczał gdzie przyjdzie mu spędzić ostatnie 27 lat swego życia i jak ważną postacią w świecie się stanie. Mowa oczywiście o Karolu Wojtyle, późniejszym Janie Pawle II. Nie bez kozery nazywany jest papieżem ludzi młodych, bo on zawsze w sposób szczególny lgnął do nich, a oni do niego. Jeszcze jako kapłan często udawał się na różne wycieczki, obozy, spływy kajakowe z młodzieżą. Był ich idolem jako kapłan, ale na pewno pozostał nim również jako papież. Znamienne były przecież jedne z ostatnich słów, jakie wypowiedział umierający Jan Paweł II. „Szukałem was, a wy przyszliście do mnie”. Te właśnie słowa oddają stosunek, jaki miał Karol Wojtyła do ludzi młodych. Chociaż szanował każdego człowieka, to jednak jego relacje z ludźmi młodymi były wyjątkowe. W tym miejscu warto wskazać na Światowe Dni Młodzieży. Te w Częstochowie, Paryżu oraz innych miejscach na świecie. Tam zawsze obecny był papież i zawsze był witany przez ludzi młodych. Ci z kolei zajmowali szczególne miejsce w jego sercu. Warto wskazać na fakt, iż na każdej pielgrzymce papieskiej obecnych było bardzo wielu ludzi młodych. Kwintesencją tego stosunku ludzi młodych do papieża i nawzajem jest nazwanie ludzi urodzonych w roku 1978 pokoleniem JP II. I tak rzeczywiście jest, bo gdy pytamy tych ludzi o najważniejsze osoby w ich życiu, to między innymi pada imię i nazwisko Karola Wojtyły jako jednego z tych, którzy mieli bardzo znaczący wpływ na kształtowanie się ich życia.

Papież pielgrzym Kiedy w październiku 1978 roku świat dowiedział się, że nowym papieżem został kardynał z dalekiej Polski Karol Wojtyła, nikt naprawdę nie wiedział, o co tu tak naprawdę chodzi. Kim będzie ten nowy papież, który przyjął imię Jan Paweł II. Już w pierwszych miesiącach swojego pontyfikatu, Jan Paweł II pokazał, że będzie zupełnie innym papieżem niż jego poprzednicy. Nie zamknie się za spiżowymi drzwiami, ale będzie chciał się spotykać z wiernymi Kościoła Katolickiego, by poznać ich problemy, by móc im pomóc modlitwą i swoim zaangażowaniem w sprawy społeczne tego współczesnego świata. Swoją pierwszą pielgrzymkę Jan Paweł II odbył na Dominikanę w 1979 roku, a więc już kilka miesięcy po jego wyborze na tron Piotrowy. Do końca pontyfikatu odbył ich przeszło 100 i każda dla niego była ważna. Jednak najdroższe jego sercu były zawsze pielgrzymki do jego ojczyzny, gdzie witały go zawsze miliony wiernych Kościoła Katolickiego. Trzeba jednak powiedzieć sobie wyraźnie, że nie były to podróże same tylko dla przyjemności podróżowania. Jan Paweł II dzięki tym podróżom, chciał wyjść naprzeciw wiernym, umacniać ich w wierze, pokazać, że jest blisko każdego, nawet tego najmniejszego człowieka. Początkowo nawet w samym Watykanie, podróże nie były przyjmowane z entuzjazmem, jednak w późniejszym czasie, kiedy było widać ich efekty, wówczas wielu kardynałów zmieniło swoje zdanie. Nikt do tej pory z przywódców nie tylko kościelnych nie odbył tylu podróży i nie był tak entuzjastycznie witany przez tylu ludzi jak Jan Paweł II. To jest dowód na to, jak bardzo ludzie pragnęli spotkać się z papieżem, jak tego bardzo potrzebowali.

Abdykacja papieska Wybór papieża jest wykonywany podczas uroczystego konklawe. Sytuacja ta jest dość trudna, ponieważ kandydatów jest wielu i trudno osiągnąć wymaganą liczbę 2/3 głosów na jedną osobę. Kiedy już dokona się wybór papieski wówczas palony jest biały dym dla wszystkich wiernych. Papieże zazwyczaj swój pontyfikat pełnili prze całe życie, jedynie śmierć zwalniał ich z tej misji. Znakomitym przykładem jest tutaj postać polskiego papieża Jana Pawła drugiego, ten sprawował urząd stolicy apostolskiej do samego końca. Nie zawsze jednak jest pewność, że każdy papież jest w stanie podołać ogromnej pracy papieskiej. Miało to miejsce, kiedy wybór padł na pierza Benedykta. Po krótkim pontyfikacie postanowił on abdykować, czyli zrzec się posługi w stolicy apostolskiej. Sytuacje taką usprawiedliwiał złym stenem zdrowia oraz tym, że nie jest w stanie wykonywać tak ważnej funkcji, jaką jest bycie papieżem świata. Co dzieje się z taką sobą po odrzuceniu funkcji papieskiej? Trafia do ośrodka papieskiego gdzie żyje dostatnio od końca swych dni. Kardynał Benedykt nadal zostaje księdzem, osobą duchowną, ale nie jest już widoczny na wysokich szczeblach religijnych. Sytuacja, jaka się pojawiła zszokowała wielu wiernych mało, kto jednak wie, że nie jest to pierwsza sytuacja w historii kościoła. Już kilku papieży z wcześniejszych epok również abdykowało z bardzo różnych przyczyn. Bycie papieżem nie jest prostą sprawą, dlatego też nie każdy jest w stanie unieść takie ciężkie brzemię.